Door omstandigheden heb ik besloten hier niet meer te schrijven.

Voor diegenen die om mij geven; wees niet ongerust.

En voor diegenen door wie ik moet stoppen;  lik me reet

Ik lig hier met een varken mocht het niet duidelijk zijn.

Irritatie TV noem ik het.

Je zit je de hele tijd te irriteren hoe dom mensen kunnen doen en aan het eind ben je blij dat jij het anders aanpakt.

Gewoon leuk avondje TV.

Ik kijk het graag.

Vanavond een stel met 2 kleine kinderen.

Ze verdienen 2900 en geven 3700 uit per maand.

Hebben een schuld van 11 duizend en nog wat.

Wat blijkt; vrouw werkt 10 uur in de week en verdient 500 euro per maand maar de kinderopvang kost 600 euro.

Euh?????

Ik zweer het.

En dan MOET ze de auto houden want het is niet in de buurt en die auto is gloedje nieuw, niet afbetaald en kost ook nog eens 500 euro in de maand.

De auto mag niet weg en ze wil geen andere baan.

Ik blijf me dus verbazen.

Ze heeft bijv. 3 maxi-cosi’s op de zolder staan.

Net een paar jaar geleden ene huis gekocht en alles is nieuw ingericht.

Nou ja doordat ze met hun kop op TV zijn geweest en door camra’sgevolgd worden lukt er van alles.

Ze schijnen ook nog eens op van alles en nog wat geabonneerd te zijn.

En maar huilen omdat ze niet maar haar kinderen naar de kermis kon.

Kom op zeg.

Het was weer een heerlijk avondje irritatie.

I like it.

De nagels van Puck en Sofie moesten geknipt worden.

Hoewel ze het echt niet leuk vonden heben ze zich keurig gedragen.

Ik ben trots op mijn meiden!

Ik moet opeens aan deze zin denken terwijl ik, half oktober, een vlinder zie vliegen in de tuin.

Morgen is het 3 jaar geleden dat de leukste schoonmama begraven werd.

Het was erg koud maar zonnig.

In de aula scheen precies een zonnestraal op mijn hand die het gebedenboekje vasthield.

Dat vond ik bijzonder.

Later, buiten ging er een grote vlinder op de kist zitten.

Regelmatig leg ik een vlinder op het graf.

Ik zag zondag dat iemand anders van de familie dat ook gedaan had.

Zou hij/zij ook die vlinder gezien hebben?

Vlinders op mijn pad.

Iedere dag kom je ze tegen in allerlei vorm.

Soms is het een mooie oude dame die even naar je glimlacht.

Of een zeldzaam vogeltje die in je tuin langskomt.

Overal zijn vlinders.

Maar je moet ze wel zien.

Schoonmoeder was een vlinder.

En zoals Lief zo mooi zei verleden week;

mijn moeder was geen schoonmoeder maar een moeder voor iedereen.

Ik ga zo de deur uit.

Kijken of ik vlinders tegenkom op mijn pad.

Zoals ik al zei; bij ons thuis liep er van alles in de tuin.

Op een dag komt er een mooie auto het pad oprijden en stapt er een man uit in pak met attaché koffertje in zijn hand.

Bent u mr. de Hoog?  vroeg hij aan mijn ex die in de tuin bezig was.

Nee dat is mijn schoonvader, loopt u maar even mee.

Dus ze lopen het huis in en daar ligt mijn vader op de bank te pitten met een kip op zijn buik.

Mijn ex schaamde zich dood.

Pa niet die legt de kip op de grond alsof het de normaalste zaak van de wereld was.

Vertel nog eens het verhaal van die kip vroeg mij ex schoonfamilie regelmatig en hup daar ging ex weer en zelfs schoonmama kwam dan niet meer bij van t lachen.

Sorry Hélène zei ze proestend maar het is zoooo grappig.

En schoonmama lachte niet vaak.

Het kwam toch regelmatig voor dat als er visite kwam er eerst een ei van de stoel gehaald moest worden voordat je kon zitten.

En mr. X als jongeman kwam ook eens bij ons langs en toen sprong haan Adolf op de rand van zijn bierglas om te drinken.

Hij had toen toch moeten weten dat we niet helemaal tof waren in de familie maar nee hoor zo een 9 jaar geleden toen we elkaar weer terugzagen wilde hij MIJ.

Nou hij heeft me.

Maar of hij er altijd blij mee is …….?

(trouwens die man met dat attache koffertje die kreeg samen met zijn vrouw 6 kinderen en vlak na de geboorte van de zesde ging hij ervandoor met een andere vrouw. Dus wat is meer om je voor te schamen? een kip op je buik of 6 kinderen verwekken en er vandoor gaan?)

Het is prachtig weer.

Omdat mijn maandag mislukt is haal ik het vandaag in.

Vandaag geen verplichtingen.

Nou ja; 1

Genieten.

Ik ga vandaag genieten.

Nou ja dat deed ik eigenlijk al.

De nijntjes zitten heerlijk in het zonnetje.

Ik ga ze zo los laten lopen.

De vogels zijn ook weer terug in de tuin.

Geweldig vind ik dat.

Een koppeltje pimpelmees en een koppeltje koolmees.

Vlam en Wyber liggen beiden op de verwarming geluidjes te maken zoals katten doen als ze een lekker hapje zien maar ze liggen veel te lekker om maar 1 stap te verzetten.

En gelijk hebben ze.

Het ziet er somber uit voor mijn kippen.

Hoewel mr. X even getwijfeld heeft, ik zag het aan hem, heeft hij gezegd dat hij het absoluut niet wil.

Andere vrouwen vragen goud en bontjassen en ik mag niet eens een paar kleine kippen.

Vroeg je maar om een bontjas, zei Lief, die kun je zo krijgen.

Nee, ik wil kippen.

Ik denk niet dat ik een zeurwijf ben want als ik iets vraag en het kan niet dan leg ik me er bij neer maar dat is anders als het om dieren gaat.

Dan hoor ik mezelf zo zeuren en doorzeiken dat ik denk; wie is dat irritante mens?

Schat, zeg ik aan tafel, je weet dat ik als kind geen liefde kreeg? Toen kreeg ik een kip en toen was ik zo gelukkig, mij hele leven veranderde.

Hou op, zegt hij, je weet dat ik niet tegen dit soort verhalen kan.

Haha, het is dan ook helemaal niet waar en dat weet hij ook wel maar ik kon het toch proberen?

Voor hem is het klaar.

GEEN kippen.

ik laat hem in die waan.

Ik heb 3 jaar om konijnen moeten zeuren en 1 jaar om cavia’s.

Voor Vlammetje heb ik het nodige moeten zeuren, smeken, doen enz.

En het resultaat mag er zijn.

Zoals ik al zei; ik vind mezelf ook vreselijk maar ik kan het niet laten.

Een soort junk zeg maar.

Mocht het zo zijn dat ik binnenkort op straat staat;

ik heb het echt aan mezelf te danken.

Wordt vast vervolgd.

Gatver de gatver.

Het komt steeds dichterbij.

Die vreselijk gehate dagen.

In september begon ik al af en toe van die gedachten te krijgen die ik dan snel wegduwde.

Gisteren in een tuincentrum waren ze al met versieringen bezig.

Zo langzamerhand zal dat steeds erger worden en zo ook de angst.

Verleden jaar ben ik, en ik kan het nog voelen, op 24 december depressief geworden en pas 7 februari was het over.

Oh wat haat ik het.

En net als ieder jaar kan ik dus echt niets verzinnen wat mij leuk lijkt om te gaan doen.

Ja me op laten nemen in een slaapkliniek.

Zometeen kun je nergens meer lopen zonder eraan herinnert te worden.

Gatver de gatver.

Mijn moeder was dol op dieren.

Ik schrijf nu in de verleden tijd alsof ze er niet meer is maar dat is niet zo.

Ze is dol op dieren.

Ik heb geen dag zonder dieren doorgebracht in mijn jeugd.

Later trouwens ook niet.

Ik denk dat zij net als ik, als een soort overlevingsmechanisme haar liefde voor de dieren heeft ontwikkeld.

Zij moest wel.

Ik heb er zelf voor gekozen en geen seconde spijt van gehad.

op mijn manier moest ik ook een invulling vinden.

Ik weet nog dat als zij s’morgens buitenkwam er van alles op haar af kwam rennen en vliegen.

Geweldig vond ik dat.

Dat wilde ik ook.

En dat heb ik eigenlijk ook.

Ik las net de weblog van een man wiens vrouw verleden week overleden is (ik heb erover geschreven)

Ze hadden veel dieren zoals paarden, pony’s, schapen en honden.

Ook de dieren zijn helemaal van slag.

Ongelofelijk vind ik dat.

Maar het is echt zo.

Dieren voelen zoveel meer aan dan mensen omdat hun instinct zo ontwikkeld is.

Guusje is maandenlang van slag geweest toen ik wegging bij mijn ex.

Bij iedere auto die stopte rende ze blij naar het raam omdat ze dacht dat baasje eraan kwam.

Heel triest was dat.

Dieren gaan ook dood van liefdesverdriet of van een depressie.

Dieren zijn zoveel meer dan zomaar dieren.

Mijn moeder wist dat en ik weet en voel het ook.

Iedere dag weer.

Niets of niemand kan me geven wat dieren mij geven.

Zoals ik regelmatig zeg;

ben 5 jaar zonder man geweest en dat ging prima maar nog nooit 1 dag zonder dieren om me heen.

Mijn moeder heeft als kind iets vreselijks meegemaakt.

Ik moet er vaak aan denken als ik een meisje zie van ongeveer haar leeftijd toen.

Zes jaar.

Wat is 6 jaar nou?

Ze had broertjes en zusjes.

Ze was niet de jongste en niet de oudste dus waarom zij uitgezocht is weet ik niet.

Daarna werden er nog 1 zusje en een broertje geboren.

De nicht van haar moeder was getrouwd en kon geen kinderen krijgen.

Mijn moeder werd geadopteert.

Van de een op ander moment weggehaald bij alles wat veilig en bekend was.

Waar ze van hield.

Hoe klein ze ook was ze besloot dat ze er niet om zou huilen.

Dan gunde ze hen niet.

En ze heeft ook nooit meer gehuild.

daarom ook verdroeg ze het niet als wij huilden.

Woest werd ze erom.

Wat er ook aan de hand was het mocht niet.

Niets kon zo erg zijn als wat zij meegemaakt heeft.

Haar familie , op 1 zus na, zag ze pas toen ze getrouwd was en kinderen had.

Ze ging terug.

Ik heb nooit het gevoel gehad dat ze daar blij om waren maar ik kan me vergissen.

Ik ben ook beinvloed door de verhalen dus ik weet het niet.

Volgens mij niet in ieder geval.

Het gekke is dat mijn moeder wel op haar manier zorgzaam was.

Ze knuffelde veel, was altijd blij om ons te zien,als het mogelijk was om ons iets te geven deed ze dat.

Vrienden en vriendinnen waren altijd welkom.

Om te eten, slapen, wonen.

Ze mochten haar graag.

Ze was altijd vrolijk.

Altijd positief.

Altijd blij.

Het klinkt natuurlijk allemaal heel leuk maar zo was het niet.

Wel moet ik nu de positieve kanten een kans geven en niet in het negatieve blijven hangen.

Vanmorgen droomde ik over haar en werd gillend wakker.

Het was een nachtmerrie maar dat mijn jeugd een nachtmerrie was kwam door mijn vader.

Constant daar vernederen.

Wat er ook was, wat je ook zei.

Ik neem het haar kwalijk dat ze ons er niet tegen beschermd heeft.

Beter voor ons gezorgd heeft.

Maar wat pa deed en zei was heilig.

NOOIT is ze voor ons opgekomen.

En dat vind ik moeilijk om te vergeven.